wizualizacjom
Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: położenie, kierunek do wnętrza jakim jest skierowana oraz ogniskowa – mają one swoje refleks w matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone po największej części w technice rastrowej, wektorowo przedstawia się w najlepszym razie obrysy, szkice itp. Głównym problemem w środku obu przypadkach jest asygnowanie powierzchni widocznych, a więc wybór tych obiektów (albo ich części), które są widoczne w środku danym rzucie. Robi się to np. przez bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto przeważnie obserwujemy niewielki element sceny, toteż prócz tego starcie być może składać się z powodu wielkiej wizualizacje liczby obiektów (sięgającej poniekąd setek milionów), dlatego tak jak grunt jest przydawka, które obiekty mogą znajdować się widoczne, aby wytwarzać zaledwie te dane, które istotnie są potrzebne. Zobacz: wyrywanie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie zaś załamanie światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła poniżej powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych przez maszyna matematyczna jest w środku większości zastosowań wielce obowiązujący. Aby go otrzymać modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje odcień oraz fakturę, określa cienie rzucane przez obiekty, odbicia zwierciadlane, kolaps oraz rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na ogromnie dokładne przedstawienie scen trójwymiarowych są też gigantycznie kosztowne obliczeniowo.
Adres www: http://pro-fx.pl
